หากคุณมีความซื่อสัตย์ สิ่งดี ๆ จะเข้ามาเอง เมื่อถึงเวลา

“ซื่อสัตย์” ถูกหนุ่มน้อย นามว่า “ฉลาด” ทิ้งลงทะเล ซื่อสัตย์พยายามว่ายน้ำจนมาถึงเกาะแห่งหนึ่ง

เมื่อขึ้นฝั่งได้ ซื่อสัตย์ก็นอนพักอยู่บนหาดทราย เค้าพยายามคิดหาวิธีที่จะกลับขึ้นแผ่นดินใหญ่

สิ่งที่ซื่อสัตย์หวังก็คือ เรือสักลำที่ผ่านมาทางนี้บ้าง อยู่ ๆ ซื่อสัตย์ก็ได้ยินเสียงเพลงแว่วมาแต่ไกล เขารีบลุกขึ้นและมองไปยังต้นเสียงนั้น มีเรือลำหนึ่งกำลังมุ่งมายังเกาะนี้

บนเรือลำนั้นมีธงผืนเล็กโบกสะบัดอยู่ บนธงนั้นเขียนคำว่า “ความสุข” ที่แท้ก็เป็นเรือของ “ความสุข” นั่นเอง

ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียกความสุข “ความสุข.. ความสุข.. ผมคือซื่อสัตย์ คุณช่วยพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม”

เมื่อความสุขได้ยินก็พูดกับซื่อสัตย์ว่า “ไม่ได้ ๆ หากผมพาคุณขึ้นมาด้วย ผมจะหมดสุข เพราะผู้คนมากมายในสังคมยุคนี้ พอพูดความจริง แล้วกลับไม่มีความสุขเลย ขอโทษนะซื่อสัตย์ ผมรับคุณขึ้นมาไม่ได้” พูดเสร็จความสุขก็จากไป

ผ่านไปสักครู่หนึ่งเรือของ “ตำแหน่ง” ก็ผ่านมา ซื่อสัตย์ตะโกนเรียก “ตำแหน่ง.. ตำแหน่ง.. ผมคือซื่อสัตย์ ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม”

พอตำแหน่งได้ยินก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออกไป จากนั้นก็หันมาพูดกับซื่อสัตย์ว่า

“ไม่ได้ ๆ ซื่อสัตย์ คุณจะขึ้นมาอยู่กับผมไม่ได้ คุณรู้ไหม กว่าผมจะได้ตำแหน่งนี้มามันยากเย็นเพียงใด หากผมพาคุณมาอยู่ด้วย เดี๋ยวผมก็ซวยน่ะสิ เดี๋ยวผมจะสูญเสียตำแหน่ง ผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ”

ซื่อสัตย์น้ำตาคลอเบ้า มองตำแหน่งที่รีบออกเรือจากไปอย่างสิ้นหวัง รู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่างยิ่ง แต่สิ่งที่เขาทำได้ ก็เพียงแค่รอ รอ และก็รอเท่านั้น

อยู่ ๆ ท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะเข้ากันนักก็แว่วดังขึ้น เรือลำหนึ่งบรรทุก “แข่งขัน” เป็นจำนวนมากผ่านมา

ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียก “แข่งขัน.. แข่งขัน.. ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม”

“คุณเป็นใคร คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา” แข่งขันตะโกนถามมา

ซื่อสัตย์ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะเกรงว่าจะพลาดโอกาสเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ซื่อสัตย์ก็คือซื่อสัตย์ “ผมคือซื่อสัตย์” เขาตอบ

“ห๊า คุณคือซื่อสัตย์ หากพวกเรามีคุณอยู่ด้วย เราจะแข่งขันเอาชนะอะไรกับใครที่ไหนได้” พูดเสร็จแข่งขันก็หันหัวเรือจากไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ซื่อสัตย์กำลังสิ้นหวังนั่งคอตก อยู่ ๆ ก็มีน้ำเสียง อันเมตตาดังขึ้นว่า “ลูกเอ๋ย.. ขึ้นเรือเถิด”

เมื่อซื่อสัตย์เงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นผู้เฒ่าผมขาวโพลนคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือ

“ฉันคือผู้เฒ่าแห่งกาลเวลา”

“ทำไมท่านถึงมาช่วยผมครับ” ซื่อสัตย์ถามออกไปด้วยความสงสัย

“มีแต่กาลเวลาเท่านั้น ที่รู้ว่าซื่อสัตย์มีค่ามากเพียงใด” ผู้เฒ่าแห่งกาลเวลาพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม

บนทางกลับคืนฝั่ง ผู้เฒ่าแห่งกาลเวลา ได้พูดกับความสุข ตำแหน่ง แข่งขัน ที่ต่างก็เรือล่มอยู่กลางทะเลว่า

“เจ้าทั้งหลายจงจำไว้ หากปราศจากซื่อสัตย์แล้ว ความสุขจะอยู่ได้ไม่นาน ตำแหน่งที่ได้มา ก็เป็นตำแหน่งจอมปลอม การแข่งขันก็มีแต่จะล้มเหลวไม่เป็นท่า”

ที่มา nicecontentth